Gastblog Van Abish

De weg naar onze zwangerschap

Ondanks dat we samen drie kinderen rijker zijn, wisten wij al vrij snel in onze relatie dat we graag een kindje wilden. Dit kindje wordt een bezegeling van onze liefde: een heuse liefdesbaby. Elke vrouw die zwanger wil worden, weet dat als je de beslissing hebt genomen om voor een kindje te gaan, het eigenlijk dezelfde maand moet gebeuren, je wil een zwangerschap nu. Dit ging ook voor mij op. Toch liep dit anders dan ik vooraf had gepland.

De zwangerschap en onze eigen liefdesbaby

Samen voor een kindje gaan, vrijen voor een liefdesbaby was totaal nieuw voor mij. Van Amber ben ik in één keer op mijn 17e zwanger geraakt en dat was mijn belevingswereld. Ik had, heel naïef, niet bedacht dat het anders kon gaan. Het zou misschien wel iets langer kunnen duren, maar ik had mezelf toch wel gecategoriseerd in de categorie ‘vrouwen die makkelijk zwanger raken’. Dit alles door het zwanger worden op mijn 17e. De eerste maanden vond ik het proberen zwanger worden dan ook enorm romantisch. We hadden er lol in en het was ons geheimpje. Ik fantaseerde erop los over hoe ons kindje eruit zou komen te zien en hoe de andere kinderen er op zouden reageren.

Toen er na een aantal maanden geen zwangerschap ontstond, bekroop me een gevoel dat er iets niet helemaal goed was. Ik ben een gevoelsmens, maak veel beslissingen op gevoel en het mooie is dat mijn gevoel mij nooit in de steek laat.

Om meer inzicht te krijgen in mijn cyclus begon ik met ovulatietesten. Deze testjes moesten gebeuren met je tweede ochtendurine en vonden dus vaak plaats onder werktijd. Dus hup, kinderen in de klas aan het werk zetten en snel even een testje doen op de wc. Het was de real life shit. Uit de testjes bleek dat ik toch wel een hele vreemde eisprong had. En dan komt er een punt waarop je beseft dat je misschien toch een bezoekje moet brengen aan de gynaecoloog. Ik verschoof voor mijn gevoel van de categorie ‘vrouwen die makkelijk zwanger raken’ naar de categorie  ‘vrouwen die hulp nodig hebben bij het zwanger raken’. Het was de realiteit en mijn gevoel dat er iets niet helemaal goed zat, klopt dus toch.

Op bezoek bij een Fertiliteitskliniek

Bij de gynaecoloog bleek inderdaad dat er iets niet helemaal goed zat in mijn cyclus. De arts moest ons doorverwijzen naar een fertiliteitskliniek want hij mocht geen hormonen voorschrijven. Het was even slikken, maar je doet het. Wij wilden samen een kindje en blijkbaar is dit onderdeel van ons pad ernaar toe. Eenmaal bij de fertiliteitskliniek bleek ook dat ik een glutenallergie had. Deze ontdekking was een bijkomend voordeel omdat ik al jaren extreem veel buikpijn had. Ik at glutenvrij en mijn cyclus herstelde zich binnen 6 à 7 weken. Heel bizar dat een glutenallergie zoveel effect kon hebben op een cyclus. Het blijkt zelfs dat een deel van de vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen een glutenallergie blijkt te hebben. Maar ondanks een herstelde cyclus, werd ik nog steeds niet zwanger. Na nog meer onderzoeken werd ontdekt dat ik verklevingen had en dat deze verwijderd moesten worden. Oké. Dat was even slikken. Het werd een onzekere tijd. Zou de ingreep wel slagen? Wat als een kindje krijgen niet gaat lukken? Hoeveel jaar gaat dit duren? Wat staat ons te wachten? Het was heel bizar om langs deze vragen te gaan. Nooit eerder had ik me deze vragen gesteld.

Ik las over iui, ivf en kreeg een kijkje in een totaal onbekende wereld voor mij. Er kwam respect, heel veel respect, voor vrouwen die dit moeten doorstaan.

En toch ondanks dit alles voelde ik dat het goed kwam, zelfs als er een vruchtbaarheidsbehandeling moest komen. Dit positieve gevoel heeft me altijd op de been gehouden en het lukte me erop te vertrouwen. Afgesproken was om drie maanden na de operatie, indien ik niet zwanger was geworden, te starten met een vruchtbaarheidsbehandeling. Gelukkig is het zover nooit gekomen. Ik werd met succes geopereerd, want de eerste maand na de operatie bleek ik zwanger!

Het grappige was dat ik niet eens meer stil stond bij een mogelijke zwangerschap. Ik ging al uit van de vruchtbaarheidsbehandeling die gepland stond. En toen: vier dagen overtijd, misselijk, jeukende borsten. Zal het dan?? Nee vast niet. Toch even snel een testje in mijn pauze onder werktijd. Enkel eigenlijk alleen om een zwangerschap uit te sluiten. Direct na het uitvoeren van de test verschenen daar twee streepjes. Verbijstering, shock, ongeloof en vele tranen. Tranen van geluk, tranen van intense dankbaarheid. Welkom liefdesbaby.

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Onzeker door de wereld van Instagram

Instagram beschouw ik als de leukste social media platform. Het lijkt op een mini-community van mensen die elkaar bewust volgen....

Sluiten