Gastblog Van Anne

De overgang van één naar twee naar drie kinderen.

Mijn wereld stond op zijn kop toen ik voor het eerst moeder werd. Vooropstellend dat ik dol was op mijn kleine baby, had ik heel veel dingen van te voren niet bedacht en misschien ook wel een beetje geromantiseerd. Wist ik veel dat naweeën vet pijn doen en dat borstvoeding echt niet altijd van een leien dakje gaat. Dat kinderen huilen, je onder poepen en spugen wist ik wel maar dan ergens in mijn achterhoofd. Niet dat het aan de orde van de dag zou zijn. Natuurlijk genoot ik enorm, maar de verantwoordelijkheid voor zo’n klein wezentje vond ik soms best heftig. En dat er weinig tijd voor mijzelf over bleef ook. Ik dacht vaak; ‘als ze slaapt dan ga ik even lekker wat voor mijzelf doen’, maar de rommelige toestand om mij heen maakte dat ik weer met poetsen begon. Nu ik drie kinderen heb denk ik wel eens waar maakte ik mij toen zo druk om en waar had ik het dan zo druk mee?

Van één naar twee kinderen

Baby twee diende zich aan en daarmee begon het verdelen van de aandacht. De eerste weken was het even zoeken hoe ik ons ritme zou gaan vormgeven. Gelukkig had ik een geweldige kraamzuster die mij hielp om een soort schema te maken. En zo zat ik om 10:00 uur ’s morgens aardappels te schillen, nadat ik een boekje had voorgelezen. Burgerlijker kan niet toch?

Het leven met twee kinderen ging eigenlijk best goed. Fiene was een brave baby en huilde niet veel. Als ik haar moest voeden, rommelde Sare om ons heen en met hulp van mijn echtgenoot en soms de IPad hield ik het voeden van Fiene vol totdat ze niet meer wilde. De organisatie van twee kinderen ging best wel goed. Waarschijnlijk ook omdat ze weinig schelen in leeftijd en ik voornamelijk bezig was met voeden, knuffelen en luiers verschonen. En omdat ik twee handen heb natuurlijk. Ik kon prima de borst geven én een boekje voorlezen. Het kwam vaak voor dat ik op elk been een kind had zitten. Dat kan dus prima met twee.

Praktische emotionele en lichamelijke toestanden.

Tijdens mijn derde zwangerschap zijn we verhuisd en overleed mijn schoonmoeder. Heftige dingen waar ik wakker van kon liggen. Misschien had ik daardoor ook wel wat meer last van pijntjes op het einde. Of zou dit te maken hebben met het feit dat je lichaam al het één en ander te verduren heeft gehad? Aan de andere kant; zwanger zijn betekent niet dat je ziek bent, integendeel, maar op het eind zeul je natuurlijk wel wat extra kilo’s mee. Dat merk je dan wel in je rug en aan je voeten. Met mijn eerste zwangerschap kon ik uren op de bank liggen en met al twee kinderen om mij heen kon dat zelden.

De bevalling en de kraamtijd van een derde

De bevalling van de derde vond ik goed te doen, maar wat ik merkte was dat ik flashbacks kreeg van mijn vorige twee bevallingen. Waardoor ik mijzelf en halt moest toeroepen om die paniek (van vruchtwaterpoep en weeënstormen) niet toe te laten.

De kraamverzorgster mijn held een aandacht verdelen.

Dit keer was de kraamverzorgster weer mijn held en werkte ze super hard. De overgang van 2 naar 3 kinderen vond ik wat heftiger. Dit omdat je vaak één hand te kort komt. Stel je voor: een hongerige huilende baby, een peuter die moet plassen en om het potje roept en een kleuter die naar school moet. Niet altijd orde hier en dat je niet altijd even helder hebt wie of wat er nou prioriteit heeft. En ze mij alle drie op hetzelfde moment nodig hebben. Ik weet dan niet altijd waar te beginnen en probeer er soms maar om te lachen om niet in de stress te schieten. Daarnaast ben je er natuurlijk zelf ook nog. Gelukkig was ik na alle drie de zwangerschappen snel weer op de been maar hoe doe je dat als dat niet zo is?

Haha, deze foto zegt alles. Twee in mijn armen en de laatste…. bleef achter in de bakfiets

Een derde doe je er gewoon ‘even’ bij

Veel mensen zeggen dat je een derde ‘er even bij doet’. En dat is ook wel zo, omdat je al wat ervaring in babyland hebt opgedaan en niet meer elke kleur poep googelt. Maar het verdelen van mijn aandacht, vind ik dus wel een dingetje. Ik kan niet overal tegelijkertijd zijn en dat is soms ingewikkeld en ik voel mij dan tekort komen. Ik vraag mij dan af of dat anders zou zijn als ze straks naar school gaan? Misschien dat ze dan zelfstandiger zijn en bijvoorbeeld zelf gaan douchen en hun boterhammen smeren? Waarschijnlijk wel en zijn dit tropenjaren ! En is het nou echt een ramp als ze eens twee verschillende sokken aan hebben of een tandpasta vlek op hun shirt? Zolang er liefde, lol en relativeringsvermogen in dit huis is, komt het vast allemaal wel goed.

Lees hier hoe je die tropenjaren topfit door kan komen.

En moeders met twee, drie of meer kinderen? Hoe hebben jullie die overgangen ervaren?

 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

3 Reacties

  • Reply
    Laura
    28 juli 2017 at 08:37

    Herkenbaar stuk! Al heb ik er maar 2. Mijn 2 hartjes schelen 22 maanden. En bij nr 1 ging alles uit een boekje, waar het bij nr 2 een groot drama werd. Van bevalling tot haar eerste jaar. Ze is 6 maanden doof geweest, geen idee wat de oorzaak was. Maar ik snap mensen met een huilbaby. Onze dochter huilde heel veel, van de pijn achteraf. Ze sliep niet en mijn wallen eindigde op mijn kin. Ze kreeg na 4 maanden ook een Alte, dit is doodeng. Ze stokte on haar adem. Mijn relatie ging berg afwaarts en mijn oudste kreeg niet de aandacht die ik had willen geven. Ik was mezelf kwijt, mijn man. En ik dacht ik ben alleen maar moeder en schoonmaakster. Inmiddels is onze dochter 1,5 en gaat het nu super goed. Ze hoort weer en ontwikkeld zich goed. En vaak laat ik de boel de boel, als het schoon is is het goed. Speelgoed ruim ik het einde van de dag op. Maar wat een zorgen kun je je maken pfff. Met recht dat men zegt dat je hart buiten je lichaam loopt!
    En indd tropenjaren. Al gaat het nu een stuk beter en zijn ze 3 en 1,5. Maar na de tweede wachten we met nr 3. Die zorgen die ik mij heb gemaakt daar heb ik mij in vergist.
    Nu lekker samen ontbijten en genieten!

  • Reply
    Nancy
    28 juli 2017 at 14:50

    Super herkenbaar!!! Hier ook een mama van drie kids (5, 3 en 1 jaar oud) mét dezelfde bakfiets. Hoe grappig.
    Met één kind was ik ook best wel druk, maar als ik terugkijk had ik in deze periode ook heel veel tijd voor leuke dingen in en om huis. Ik deed mijn oudste vaak in de draagdoek en zo kwam ik overal.
    De overgang van één naar twee vond ik het grootst. Onze tweede was een prima baby, maar je ‘relaxte leventje met één’ is wel voorbij. Kwam de jongste bijvoorbeeld om zes uur voor een voeding, dan was vervolgens de oudste ook wakker en begon mijn dag. Ploeink. Met één duik je dan nog even je bed in. Zulke dingen dus.
    Bij de derde had ik mij ‘schrap gezet’. Zo is mijn man in de babytijd bijvoorbeeld meer thuis geweest en plande ik minder dingen in in mijn agenda. Ook qua zwangerschap weet je veel beter wat je wel en niet kunt, dus dat heeft ook zo z’n voordelen. Idem voor het bevallen. Ook al blijven de zwangerschap en het bevallen wel een project hoor ;). Wel herken ik ook enorm dat van maar twee handen hebben. Je komt er bij drie altijd één tekort. Niet dat dat erg is, maar het vergt wel meer plannen en soms moet er gewoon eentje wachten. Ik doe bijvoorbeeld als ik alleen ben vaak eerst één naar bed en dan de andere twee. Met het avondeten pak ik dat ook zo aan. Opdelen. Niet alles tegelijk doen. Want dat lukt dus gewoonweg niet. Nu de oudste vijf is merk ik wel dat het weer makkelijker wordt. Ze worden echt zelfstandiger en kunnen helpen met kleine klusjes.

    Weet je wat er bij ons juist wel na de derde veranderd is? Onze MINDSET. Waren onze kids eerst altijd iets wat je ‘erbij deed’, met drie lukt dat gewoon niet meer goed. En wílden we dat eigenlijk ook niet meer. We hebben bijvoorbeeld best veel vrienden en familieleden zonder kinderen. We probeerden altijd te kijken of het toch nog lukte om met z’n allen naar dat feestje te gaan, enz. Onder het motto: ‘gewoon proberen of het lukt’. Ook wilde ik nog graag vast houden wat ik altijd erbij deed. En nu hebben we met vallen en opstaan geleerd (zonder ons als ouders weg te cijferen) dat het zó belangrijk is dat juist ons gezin op één staat. En daarnaast kijken we wat er dan nog bij past. Naast de rust, reinheid en regelmaat is dit zo’n fijn uitgangspunt! Het klinkt heel duf en burgerlijk (vond ik zelf altijd ;)), maar het is zo heerlijk! Ik merk door niet zoveel meer te willen juist iedereen tot bloei komt.

    Ik vind het altijd best apart; er zijn tal van boeken geschreven over hoe je wereld veranderd als je een kind krijgt. Maar ik heb nog nooit een boek gelezen over het hebben van een (groter) gezin, hoe dat je leven op z’n kop zet. Want in mijn beleving heb je er vanaf drie echt een dagtaak aan en ben je gewoon een ‘bedrijf’. Ik ben super blij met m’n kids, ik zou nooit meer terug willen, weet dat. Maar vinden nu al die moeders van drie of meer kids het wiel zelf uit?!

  • Reply
    Mar
    30 juli 2017 at 23:49

    Van 2 naar 3 ging zó makkelijk! Van 3 naar 5 was ff (en nog, de twins zijn bijna 2) hard werken

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Het kastje van Fem

    In ‘Het kastje van’ deelt elke week een moeder wat er in de kledingkast van haar kind hangt! Op die...

    Sluiten