Gastblog Van Abish

Hoe ik kijk naar de opvoeding van mijn tweede dochter

Opvoeden. Je zou denken, na bijna 17 jaar ervaring, dat ik er heel veel verstand van heb en er heel veel over na heb kunnen denken. Niets is minder waar. Ik ben zeker geen leek, maar echt heel veel heb ik niet over opvoeden nagedacht. Zeker niet toen ik 17 jaar was. Ik heb het meer gedaan vanuit gevoel en mijn moederinstinct. Ik ben niet het type dat de opvoeding uit een boek haalt. Ieder kind is anders, iedere moeder is anders. Toch zijn er heus dingen die ik bewust heb gedaan in mijn opvoeding. Mijn opvoeding sluit aan bij mijn eigen waarden en normen. Nu ik zwanger ben van nummer twee, denk ik regelmatig na over de opvoeding voor nummer twee. Zou ik dingen anders doen? Zou ik dingen hetzelfde blijven doen? Op beide vragen is het antwoord: JA!

Welke dingen ga ik anders doen?

Toen ik beviel van mijn eerste kind was ik technisch gezien zelf nog een kind. Ik was me niet heel erg bewust van gevoelige kinderen. Ik had een baby en dat was het gegeven. Als ik nu het fotoboek terugkijk van de eerste drie maanden van haar leven, zie ik vaak dat ze heel angstig kijkt als iemand haar vast heeft. Nu ik mijn dochter wat beter ken, past het bij haar. Ze kijkt graag de kat uit de boom en was erg verlegen de eerste jaren. Daarbij is ze erg gevoelig en sensitief. Dat zie je dus daar al terug. Ik wil bij mijn volgende dochter bewuster opvoeden en in dit geval meer kijken naar wat voor een meisje het is en daar mijn handelen op aanpassen. Waar ik ook veel aan moet denken is mijn echte aandacht die ik had voor mijn kind. En dan heb ik het over echte, bewuste aandacht. Ik was jong, wilde nog van alles, moest studeren, werken en had een kind. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets van haar gemist heb, maar ik zou bij deze baby nog meer in het NU willen zijn en haar de volle aandacht geven. En hierbij zal ik ook veel bewuster mijn telefoon moeten wegleggen want tja… dat ding zit soms vastgeplakt aan mijn hand.

Bye bye perfectie

In de afgelopen jaren heb ik de lat een heel stuk lager voor mezelf gelegd. Ik was enorm perfectionistisch en wilde alles vooral heel goed doen. Dit perfectionisme zorgde voor een beter gevoel over mezelf. Na een lang persoonlijk proces, haalde ik dit goede gevoel uit mezelf en kon de lat lager. Mijn eerste dochter heeft natuurlijk dit beeld de eerste jaren van haar leven overgenomen en was een perfectionistisch kopietje van mij. Nu heeft zij de leeftijd waarop ik hier met haar over kan praten en dat is bijzonder. Zo kan ik haar nu uitleggen waarom de lat niet zo hoog hoeft. Omdat mijn lat nu lager ligt, zal ik ook bepaalde dingen in het moederschap makkelijker doen. Alles hoeft niet meer perfect en ik ben blij dat ik daarom niet meer tot 1 uur ’s nachts ‘verjaardag-uitdeel-knutsels’ voor school hoef te maken. Yup, ik vind het geen probleem om die moeder te zijn die gewoon chips uitdeelt.

Onveranderde koers: volproppen met liefde

Natuurlijk zijn er genoeg dingen in de opvoeding die ik onveranderd doorzet omdat ik zie dat het werkt. Ik ben een moeder die een kind veel structuur geeft en consequent is. Dit maakt de dagelijkse dingen in het leven net een beetje makkelijker. Zo weet iedereen waar hij aan toe is. Verder voed ik ook dit kind met humor op en leer ook haar dat ze van zichzelf moet houden. Ach.. en verder: iedereen doet toch maar wat. Aan liefde geen gebrek en volgens mij draait het daar om in het ouderschap: volproppen met liefde!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Tessa
    7 december 2018 at 09:30

    ❤️

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    10 handige aankopen voor een baby (part 2)

    IMet drie kids heb ik inmiddels echt wel een voorkeur voor bepaalde producten. Ik deed in de afgelopen 5 jaar miskopen,...

    Sluiten