Gastblog Van Ruth

De nieuwe rollen op rolletjes krijgen.

Bam! We zijn vier weken verder. Al vier weken zijn we een gezin van vijf en dat doet iets met ons. Naast dat we natuurlijk erg blij zijn met de nieuwste aanwinst, moeten we ook schakelen en wennen. Uiteraard waren we benieuwd hoe de kleuter en peuter zouden reageren op de veranderingen.

Veranderingen en nieuwe posities

In de kraamweek vroeg Lauren om meer aandacht en zocht continu bevestiging. Ze vroeg regelmatig op een boze toon, ‘Hallo, houden jullie nog van mij?’ of ‘Vinden jullie me nog wel lief?’. Hans introduceerde vanaf daar het ‘Lauren-momentje’. Één moment op de dag was voor haar en papa (en na de kraamweek ook mama). Dat kon van alles zijn, samen tekenen aan tafel, een spelletje doen, even naar de speeltuin achter het huis of gewoon even bankhangen samen. Meestal probeerden en proberen we het zo te timen wanneer Vieve op bed ligt tussen de middag en anders na schooltijd even. Dit werkt goed voor haar en voor ons. Op deze manier wordt ze extra gezien en gehoord, iets wat ze juist nu zo nodig heeft. Voor Lauren voelt het denk ik het heftigste, Vieve keutelt wel lekker aan. Geeft een brul als het haar niet bevalt of gaat lekker hysterisch als een échte ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee-peuter op de grond liggen. Ik merk wel dat ze nog meer wil kroelen en knuffelen, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Daarnaast zijn ze ook echte grote zussen. Ze begroeten Luther nog elke ochtend alsof ze hem voor het eerst zien na vier weken. Ze willen hem graag op schoot hebben en veel kusjes geven. ‘Mijn broertje, Luut!’ roept Vieve vol trots tegen iedereen die ze tegenkomt. Wat erg leuk was, was dat we de hele kleuterklas van Lauren op ‘kraambezoek’ kregen in de eerste week. Zij liepen de kleutervierdaagse en liepen langs ons huis. We hadden met de juf afgesproken dat we even zouden zwaaien en/of even naar buiten zouden komen met Luther. Toen het zo ver was, vroegen we of ze even binnen wilden komen. Daar stond Lauren dan, apetrots tussen 18 kleuters te vertellen hoe klein en lief haar broertje wel niet was. Dat zijn wel de mooie momentjes hoor. Het besef dat we echt een gezin van vijf zijn. Alhoewel..

Blunder!

Daar gingen we dan, boodschappen doen met ons hele gezin. Ik kan er meteen aan toevoegen dat het voorlopig ook de laatste keer was dat we dat deden. Luther lag in de kinderwagen, de peuter stond op het meerijdplankje, we hadden een winkelwagen en Lauren een kinderwinkelwagentje. Easy peasy zou je zeggen, ja mooi niet dus.

De peuter besloot na een kleine minuut om ‘zelluf’ te gaan lopen, want ja dat doe je als je twee bent. En dan ook ècht hard wegrennen hè! De kleuter vond het bijzonder grappig om haar karretje als een soort ballerina pirouettes te laten draaien, waarbij ik doodsangsten uitstond dat iemand het karretje tegen de enkels aan kreeg. Ik stond dus al tegen twee kinderen te tetteren (druk me netjes uit) en kon weer aan mijn beroerde conditie werken.

Ondertussen liep manlief met de wagen, inclusief baby, rustig door de winkel. De peuter had inmiddels bedacht om terug te lopen naar het fruit en een nectarine achterover te drukken. Dus nee, niet uit zo’n fruit-voor-je-kleintje-bak. Dus Hans probeerde haar en de nectarine te vangen. Gelukkig was het boodschappenlijstje niet zo heel lang, dus kwamen we edelijk vlot bij de kassa aan.

Hoor ik Hans ineens zeggen.. ‘Oh! Oh, we hebben nog een kind’ en met dat hij het zegt, trok hij al een sprintje. Het duurde even, als in een paar tellen voordat ik doorhad wat hij bedoelde. Nou wat denk je, hadden we Luther in de kinderwagen laten staan. Ja, hoe dan! Daar stond hij dan, zielsalleen, gewoon hartstikke in zijn uppie op de groenten afdeling. Daar stond mijn baby tussen alle bloemkolen en sperziebonen. Hij gaf geen kik en lag prinsheerlijk te knorren in de wagen, alsof er niets gebeurd was. Wij daarentegen keken elkaar aan en wisten niet of we moesten lachen of huilen.

Uiteraard gedroegen we ons über cool alsof er niets gebeurd was, zoals je kind vergeten want hoe gênant is dat. Eenmaal buiten schreeuwden we tegen elkaar hoe dit nou kon gebeuren. Welke assholeparent nou gewoon z’n baby vergeet, maar het kreeg al vrij vlot een andere toon en we bevestigden elkaar dat we ècht wel goede ouders zijn. Dat het iedereen kon overkomen en we bedachten maar liefst 56 excuses waarom dit gebeurd was (vooral slaapgebrek deed het goed) om ons maar niet schuldig te voelen. Niet gelukt trouwens, als we het erover hebben, voelen we ons nog schuldig. Maar we kunnen er gelukkig ook om lachen.

It’s gonna be alright.

Het kost gewoon even tijd, voor iedereen. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je goed blijft communiceren met elkaar, dus ook met je kinderen. Hoe klein ze ook zijn, ze kunnen vaak zelf goed aangeven wat ze nou eigenlijk ècht willen. En als je dat als ouder hoort of ziet dan kan je vaak ook beter het gedrag plaatsen. Hetzelfde geldt voor ons, als ik ècht moe ben dan kan ik dat beter aangeven zodat Hans even wat kan overnemen, dan dat ik maar rond loop met een super kort lontje en niets kan hebben. We doen ons best en het komt allemaal goed. Wat zeg ik, we doen het nu al hartstikke goed. Ik ben trots op ons!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Chantal
    25 juni 2018 at 10:01

    Hahaha geweldig avontuur!!
    Jullie zijn een toppapa en mama..
    Dylan heeft het nog steeds over Lauren dr babybroertje.. en het kraambezoek met de klas

  • Reply
    Ruth
    29 juni 2018 at 23:12

    Haha wat leuk Chantal! Je had ze moeten zien al die kleuters, muisstil en vol aandacht de baby bewonderen. Zo lief!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Terugblik: mijn bevalling van een tweeling

    Op vakantie las ik een tijdschrift van ‘Ouders van nu’ met daarin alleen maar aandacht voor bevallingen. Ik las en...

    Sluiten