Gastblog Van Jaap

De eerste woordjes van mijn zoon

Een tijdje geleden had ik een etentje met collega’s van mijn werk. We hadden ons voorgenomen om niet over werk te praten wat af en toe nog best lastig bleek. Verschillende onderwerpen passeerden de revue en zo ook kinderen. Mijn collega vertelde dat haar dochter van anderhalf sinds kort geregeld “ok” zegt. Ze vertelde dat ze dat zelf ook geregeld zegt maar zich daar zelf eigenlijk nooit zo bewust van was dat ze dat deed.

Welke woorden spreek ik?

Terwijl we met zijn allen lachten om dit verhaal werd het mij opeens weer duidelijk wat een voorbeeldfunctie je hebt als ouder. Mijn zoon die nu ook anderhalf is, brabbelde een tweetal weken wel al een beetje maar echte woorden kwamen er nog niet uit op “papa” en “mama” na. Ik heb mij eigenlijk nooit echt druk gemaakt om zijn ontwikkeling. Jesse loopt op fysiek gebied goed op schema. Zo liep hij toen hij één jaar was en nu klimt hij constant overal op en af. En in mijn ogen is het dan normaal dat hij qua taal nog niet zo ver is als sommige andere kinderen van zijn leeftijd.

De oplettende lezer vermoedt het al: sinds twee weken is de spraakwaterval van meneer niet meer te stoppen. Alles wat hij ziet waarvan hij het woord kent, wordt benoemd. Het liefst een aantal keer, ondertussen wijzend met zijn vingertje. Zo is vooral het zien van een hijskraan voor hem een ware belevenis. Vol passie en enthousiasme roept hij dan “KRAAN, KRAAN, KRAAN” Overigens is zijn enthousiasme voor “KRAAN” (een verzamelwoord voor hijskraan, shovel, graafmachine, tractor) soms wat vermoeiend. Zo kreeg ik van de juf op zijn schooltje (kinderdagverblijf) te horen dat hij de hele dag door in een mix van verbazing en enthousiasme “KRAAN!?” roept.

Sinds kort heeft hij zelfs de neiging om direct nadat je hem wakker gemaakt hebt de belangrijke vraag te stellen: “Kraan?”.

Jesse is de afgelopen week enorm bezig om nieuwe woorden uit te spreken. Naast ‘kraan’ is ‘koekke’ en ‘poeppie’ inmiddels toegevoegd aan zijn vocabulaire. Zo meldt hij te pas en te onpas dat hij trek heeft in een “koekke”. En geeft hij netjes aan dat zijn broek vol zit door met een ondeugende glimlach op zijn gezicht “poeppie” te zeggen.
Daarnaast denkt hij ons te slim af te zijn door snel “amen” te roepen als we beginnen met bidden voor het eten, in de hoop dat hij direct zijn bord kan gaan leegeten.

Mijn voorbeeldfunctie

Nog even terug naar mijn bewustwording van mijn voorbeeldfunctie. Natuurlijk weet ik dat je als ouder een voorbeeldfunctie hebt. Alleen kon ik tot voor kort bepaalde zaken gewoon met Janna bespreken waar hij bij zat omdat wij dachten dat hij het toch niet begreep. Dit is nu allemaal aan het veranderen. Zo was ik vanmorgen bezig met het maken van ontbijt en had ik trek in een gekookt ei. Terwijl ik de eierdoos uit de koelkast haalde zei ik tegen Janna, “Ik neem lekker een eitje”.

Wat ik op dat moment niet wist was dat hij geregeld een eitje krijgt bij het kinderdagverblijf. En dat het woord ei voor hem een bekend woord is. Met als resultaat dat ik een overenthousiaste springende dreumes naast mij heb staan die met zijn armen wapperend van plezier met een grote glimlach op zijn gezicht “EITJE! EITJE!” roept alsof hij zijn favoriete voetbalclub aan het aanmoedigen is. Na het zien van deze aanmoediging om niet één maar twee eieren in de pan met kokend water te doen was deze trotse papa om. We hebben samen genoten van een heerlijk gekookt eitje.

Praat jouw kind al? Wat voor grappige, leuke dingen zei jouw kind?

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Mijn buik #9

In deze rubriek tonen mama's (to be) anoniem hoe hun buik eruit ziet. Hopelijk kunnen we met deze rubriek laten...

Sluiten