Gastblog Van Jaap

De blunders van een kersverse papa (deel 2)

Voor ik ga beginnen met mijn tweede blog van mijn papa blunders. Even een korte inleiding voor degene die mijn vorige blog niet gelezen hebben. Als beginnend papa heb ik soms behoorlijk onhaalbare ideaalbeelden gehad. Een van mijn ideaalbeelden was dat ik het belangrijk vond dat ons kind “gewoon” alles at. Het laatste waar ik zin in had was dat we speciaal voor hem een aparte maaltijd “moesten” koken omdat meneer het niet lekker vindt. 

Jesse was negen maanden en hij was al goed op weg om mee te eten met wat wij op het menu hadden staan. Boven verwachting at hij zo’n beetje alles wat wij hem voorschotelde op zonder mopperen of tegenstribbelen. Vanavond stonden er garnalen op het menu. Ik was benieuwd of hij dat ook lekker vond, of dat we voor het eerst op enige weerstand zouden stuiten.

“Eerst maar eens een los garnaaltje proberen” dacht ik, “we kunnen het altijd nog verstoppen tussen de rest van de groente die op zijn bord ligt en zo naar binnen smokkelen.” 

En wat ik eigenlijk al verwacht had gebeurde. Hij genoot volop van zijn garnaal. Trots dat mijn zoon zo goed die garnaal gegeten had (je bent werkelijk waar trots op de kleinste dingetjes als papa, sorry kan niets aan doen.) gaf ik hem er nog 1 en daarna nog 1 en voor ik het wist had hij zeker vijf garnalen op en was zijn bord leeg. 

De avond ging verder, Jesse ging naar bed en wij gingen ook slapen. Ik denk dat we net een half uurtje in bed lagen toen ik mijn vrouw aanstootte en zei; “Huh, komt dat geluid nou bij Jesse vandaan?”  Half slaperig stapte ik uit mijn bed en liep ik over de gang richting de kamer van mijn zoon. Toen ik voor zijn deur stond hoorde ik het geluid weer. Ik ging snel naar binnen en daar lag hij onze garnalen schranzer. Hij had zijn complete maaltijd over zichzelf en over zijn matras heen gekotst. Inmiddels kan ik dit verhaal met een glimlach vertellen op verjaardagen, maar ik kan je zeggen dat de gevoelens die door je heen gaan als je je kleine mannetje in paniek naar je ziet kijken terwijl al zijn eten er weer uit komt in de categorie zorgzame vader gevoelens passen. Aan de ene kant de onmacht in zijn oogjes en aan de andere kant de blik van “het komt goed want papa is er.” maakten dat mijn vaderhart smolt. Uiteraard heb ik niet minuten staan zwijmelen naast dat bed maar ben ik gelijk in actie gekomen met mijn vrouw en een kleine twintig minuten later lag hij weer in een schoon bedje. Voor degene die zich af vragen wat hier de blunder dan is. Lees nog even door…

De volgende dag kreeg ik op mijn werk een telefoontje van mijn vrouw. Nog niet helemaal met mijn hoofd erbij nam ik de telefoon op. Janna aan de andere kant van de lijn; “Ehh schat ik heb eens even online gekeken, het komt door die garnalen…” Ik had op dat moment werkelijk geen idee waar ze het over had. 

-Even tussen ons, mijn vrouw heeft soms de neiging om verder te gaan met een gesprek die wij enkele uren daarvoor gehad hebben. Op zich is dit niet vreemd alleen doet ze het dan zonder inleiding. Dit maakt dat het voor mij soms een ware puzzel is om te ontdekken op welk gesprek ze verder borduurt. –

Ondertussen in mijn hoofd: “garnalen? Wat hebben die misdaan dan?” Janna: ”Jesse moest spugen omdat hij nog helemaal geen garnalen mag eten, dat mag pas vanaf dat kinderen 1 jaar zijn.” Boem, het kwartje viel. En samen met het kwartje kwam ook het schuldgevoel binnen. Ik zag het gelijk weer voor mij hoe ik, trots dat hij garnalen lustte, hem garnaal naar garnaal heb lopen voeren de avond ervoor. Om vervolgens nadat wij weer in bed lagen “gek he dat hij moest spugen?” tegen mijn vrouw te zeggen. 

Een volgende blunder..

De volgende blunder speelt zich af in de slaapkamer van onze kleine kanjer. Zoals je hebt kunnen lezen in een van mijn eerdere blogs geeft Jesse sinds een tijdje aan dat hij gepoept heeft. Superhandig!

Ik denk dat het ongeveer twee maanden geleden was. Janna was sporten en ik ging Jesse op bed leggen. Na het hele avondritueel lag hij met iets te veel energie nog te stuiteren in zijn bed. Meestal betekent dit dat hij nog zo’n twintig minuten aan het kletsen is om vervolgens alsnog lekker te gaan slapen. Alleen dit keer bleef het niet bij kletsen, hij begon te roepen. De eerste keer ben ik naar zijn kamer gegaan, Jesse stond mij bij zijn voeteneind ondeugend toe te lachen en wees naar de grond waar zijn speen lag. Speen gegeven, toegedekt, dikke kus gegeven en weer naar beneden gegaan.

Vijftien minuten later begon hij weer te roepen. Ik ben weer naar boven gegaan, en terwijl ik zijn deur opendoe zie ik hem weer staan bij voeteneind. Met zijn speen in zijn mond stond hij blij “poepie, poepie!” te roepen. Omdat ik hem een uur ervoor net een schone luier had gegeven wist ik dat hij niet gepoept had. Ik heb hem dus weer neergelegd, toegestopt en ben weer naar beneden gegaan.

Alleen stond hij na één minuut alweer te roepen. Ik weer naar boven, streng toegesproken dat hij nu echt moest gaan slapen. Tijdens mijn strenge toespraak zei hij nog een keer “poepie” waarop ik antwoorde dat hij geen poepie had gedaan en dat hij nu gewoon moest gaan slapen. Uiteindelijk ging hij dan na een half uur roepen lekker slapen. 

Toen Janna thuiskwam heb ik haar het hele verhaal verteld en benoemd dat ik het niets voor hem vind om zo vaak te gaan roepen. 

Aan het einde van de avond vlak voor wij gingen slapen liepen wij nog even langs Jesse. Dit doen we elke avond zodat we hem nog even goed onder zijn dekentje kunnen leggen. Mijn vrouw was als eerste op de kamer en terwijl ze hard door haar neus inademt hoor ik haar de legendarische zin uitspreken “Volgens mij heeft hij gepoept!”. Als een echte papaheld heb ik uiteraard deze stinkluier van mijn zoontje verschoond. Weliswaar met flink wat schuldgevoel omdat ik die arme jonge consequent negeerde in zijn vieze broek. Weer een lesje geleerd :-).

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Binnenkijker: de babykamer

Ik hou van interieur en het inrichten van de babykamer was dan ook iets waar ik al snel heel veel...

Sluiten