Gastblog Van Jaap

De Bezorgde-Moeders-Club

Ik mag het misschien niet zeggen maar ik irriteer mij soms aan ouders (vaak moeders) die de neiging hebben wat overbezorgd te zijn als het om hun kroost gaat. Kreten als ‘OEH kijk uit!’ of ‘kijk je uit dat je niet valt’ zijn op het lijf geschreven voor zo’n moeder. In mijn ogen zijn deze moeders -misschien niet altijd bewust- lid van de Bezorgde Moeders Club. Voordat ik vader werd had ik mijzelf voorgenomen om nooit maar dan ook nooit lid te worden van deze betuttelende, ietwat angstig overkomende, gestreste club van ouders. Ouders die mij toch proberen te besmetten krijgen dan ook standaard de volgende zin te horen: “Ik ben geen lid van de Bezorgde Moeders Club”.

Hoor jij bij de Bezorgde-Moeders-Club

Het is nu vijf jaar geleden dat ik zo trots als een pauw over straat liep. Het was een zomerse dag en ik was net voor het eerst oom geworden. Mijn zus (overigens ook geen lid van de club) was bevallen van een super schattig klein ventje; mijn kersverse neefje, Guus. Daar liep ik dan achter de kinderwagen met een grote glimlach. Nietsvermoedend van wat hem allemaal zou gebeuren de komende negentig minuten lag Guus mij aan te staren vanuit zijn wagen. Tijdens mijn wandeling bedacht ik mij dat het wel leuk was om even langs een van mijn matties te lopen. Dan kon ik gelijk mijn neefje even showen. Een telefoontje en vijf minuten wandelen later stond ik op de stoep. Eenmaal binnen werd mij een ijsje aangeboden. Toen de vriezer openging bedacht ik dat ik wel een erg leuke oom voor Guus zou zijn als hij ook een likje van mijn cornetto mocht.

Guus bleek een echte fan van ijs te zijn en één likje werd al snel een paar likjes. Na een paar minuten smikkelen was ons gezamenlijke ijsje op en lag mijn paar weken oude neefje met een gezicht dat onder het ijs zat voldaan naar mij te kijken vanuit zijn wagen. Ik dacht nog: snel zijn gezicht schoonmaken, want anders denkt je moeder dat ik niet goed voor je gezorgd heb.

En toen weer terug naar huis. Eenmaal bij mijn zus aangekomen vertelde ik vol trots dat we een ijsje gegeten hadden. Terwijl de woorden mijn mond uit kwamen zag ik dat het gezicht van mijn zus langzaamaan van blij naar geschrokken en van geschrokken naar bezorgd veranderde. Ik zag aan haar gezicht dat ik iets gezegd had wat ik misschien beter niet had kunnen zeggen.
Na een -volkomen terechte – preek over wat je wel en vooral niet kan doen bij een baby van een paar weken besloot de maag van kleine Guus tot overmaat van ramp ook nog eens de cornetto er maar weer snel uit te persen via de bovenkant. Gevolg, een huilend neefje onder de ‘cornetto-kots’, een bezorgde/boze zus en een les geleerd.

Toch een beetje bezorgd?

Inmiddels ben ik zelf vader van een zoontje dat inmiddels vijftien maanden is, Jesse. Ik kan wel zeggen dat ik in de vier jaar na ‘cornetto gate’ een hoop geleerd heb. Als een ware moedergans heb ik onze zoon de eerste twaalf maanden met alles wat in mij was beschermd tegen het kwaadaardige vaste voedsel. Met dreigementen als: “Mam, als je hem iets anders geeft dan wat wij in de luiertas hebben gedaan, is het de laatste keer dat je op hem mag passen” heb ik het kwaad buiten de deur weten te houden. Oké, natuurlijk meen ik niet wat ik zeg op zo’n moment maar soms kan je beter duidelijk zijn. Zeker als je een moeder hebt die graag haar kleinkinderen verwent.

Terwijl ik dit schrijf denk ik bij mezelf: Zou ik dan stiekem toch een flexibel lidmaatschap hebben?

Fotografie door Merel Smit

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Vier veranderingen voor Mama’s op hakken!!!

Vandaag bestaat Mama's op hakken drie jaar!!! Het voelt helemaal niet zo lang geleden dat we van start gingen. Toch...

Sluiten