Blogs

Dat was hem dan, mijn kraamweek!

Olivia is inmiddels alweer 3 weken oud en de kraamweek voelt daarmee alweer eeuwen geleden. De week startte in het ziekenhuis vanwege mijn keizersnee en na 2 dagen mocht ik weer naar huis. Daar werd ik opgevangen door de kraamverzorgende, die we ook bij ons zoontje Josia hadden! Het was een week waarin we volop genoten, maar waarin ook de nodige kraamtranen vloeiden. Met de borstvoeding leek namelijk alles fout te gaan. Hoe dat ging en hoe het nu gaat, lees je in dit overzicht! 

De kraamweek, dag 1

Om 13.10 uur werd Olivia geboren. Ze werd nagekeken door de kinderarts en ik werd gehecht. Een klein uurtje later mocht ik haar dan eindelijk vasthouden en begon ze gelijk te zoeken naar eten. Zo bijzonder hoe ze dat instinct hebben! We hadden twee uurtjes huid op huid contact en ik genoot ten volle van dit nieuwe leven. Het is echt niet vanzelfsprekend dat het allemaal maar goed gaat, maar het was ons een derde keer gegund. Een gevoel van dankbaarheid overheerste en gelukkig (nog) geen gevoel van pijn, want de verdoving werkte volop!

Die avond kwamen onze andere twee kinderen en onze beide ouders naar het ziekenhuis om kennis te maken met hun zusje en kleindochter. Ik was vooral nog heel erg suf en heb veel geslapen. Die nacht werd dat al wat minder gelukkig, want ik moest natuurlijk om de drie uur wakker worden voor de voeding! Haha dat is echt weer wennen hoor!

Dag 2

Op de tweede dag was de pijn van de wond het ergste. De verdoving was volledig uitgewerkt en ik moest voor het eerst zelf naar het toilet. Ik schuifelde echt als een oud omaatje door de kamer en kon me niet voorstellen dat die pijn alweer snel zou wegtrekken. Die dag kwamen er gelijk al wat broers en zussen van mij langs om hun nieuwe nichtje te zien. Ook kwamen Eljada en Josia weer langs. Eljada was de eerste die Olivia vast mocht houden, dat hadden we haar beloofd!

Dag 3

Toen ik wakker werd die ochtend, voelde ik me al een stuk beter dan de dag ervoor. Om 07.15 uur verveelde ik me en stond ik al naast mijn bed om foto’s van Olivia te maken. De wond deed veel minder pijn en ik hoopte dat ik die dag naar huis mocht gaan. Vroeger mocht dat pas na 10 dagen, tegenwoordig mag je na 48 uur al naar huis. Dan moet je wel zelfstandig kunnen douchen. Dat deed ik die ochtend en daarom vertrokken we rond 12.00 uur naar huis.

Ik vond het vooral fijn voor de oudste twee kinderen om naar huis te kunnen. Ze hadden al een paar dagen bij opa en oma geslapen en waren best moe van alles. Ik wilde voor hun weer wat meer structuur en dat kunnen ze natuurlijk thuis het beste krijgen.

Eenmaal thuis ben ik gelijk naar boven gegaan om Olivia te voeden. Twee uurtjes later kwam de kraamverzorgster van Naviva eraan. Die dag kwamen er weer een aantal broers en zussen op visite en eigenlijk vliegt de tijd dan voorbij.

Het was echt nog lastig om Olivia wakker te krijgen voor voeding. Ze was nog zo vermoeid, al vanaf de eerste dag eigenlijk. Zelfs een koud washandje op haar voorhoofd had geen effect en als ik haar eindelijk wakker had, viel ze na 5 minuten drinken alweer in slaap.

één van de foto’s die ik ’s ochtends maakte

Dag 4

Toen ik uit het ziekenhuis kwam, had ik best wel wat tepelkloven. Dat kwam omdat Olivia best klein is en blijkbaar niet genoeg kracht had om te drinken. Ze hapte daardoor verkeerd aan. Man wat doet dat zeer!!!! Elke keer als ze wakker werd om te drinken, dacht ik: ”Nee, ik wil je niet voeden!” Toch ging ik door, omdat ik graag een half jaar lang borstvoeding wil geven. Ik kreeg allerlei adviezen van de kraamverzorgster en volgde het trouw op om van de pijn af te komen. Medela puralan zalf en Rite Aid hydrogel pads moesten het allemaal wat verlichten.

Ik was vooral bezig met de voeding en genoot verder van de lekkere ontbijtjes, fruithappen en andere dingen die de kraamzuster klaarmaakte. Heerlijk dat er zo voor je gezorgd wordt! Op deze dag kwamen ook een aantal van onze beste vrienden op visite, onder wie een trotse tante Jennifer!

Dag 5

De borstvoeding leek nog pijnlijker te worden doordat ik stuwing kreeg. Koolbladeren en de hydrogelpads kwamen eraan te pas om de pijn tegen te gaan. Eigenlijk zat ik elke voeding ongeveer tegen het plafond van de pijn. De wond was er niks bij. Wat viel me dit tegen! Ik had verwacht dat dit bij een derde veel gemakkelijker zou zijn, maar het tegendeel was waar. Toch zag ik het allemaal nog wel rooskleurig in, dit zou vast wel voorbij zijn met een paar dagen.

Voor het eerst thuis in bad!

Dag 6

De pijn bij het voeden werd met de dag erger. Mijn borsten leken wel in brand te staan. Ik kon amper douchen en zelfs het dragen van een bh deed al pijn. De kraamverzorgster belde met de lactatiekundige en toen ik die aan de lijn kreeg, vertelde ze me dat ik spruw had. Een schimmelinfectie. Ik heb hem waarschijnlijk gekregen door de antibiotica die ik bij de keizersnee preventief heb gehad. Als je kloven hebt, komt de infectie vervolgens gemakkelijk binnen en zo had ik na de kloven en stuwing nu ook spruw.

Daar kwamen de eerste kraamtranen. Ik zag het gewoon echt even niet meer zitten. Ik had zoveel pijn en elke voeding was een uitdaging om te doorstaan. De lactatiekundige stuurde me een flyer op en raadde me aan om medicatie te kopen bij de drogisterij. Daktarin heet het. Dat moest ik drie weken lang gebruiken om de infectie tegen te gaan,

Die dag ontvingen we nog familie, maar ik ben boven gebleven omdat ik het niet meer droog hield. Ik was het zo zat. Ik wilde genieten van deze kraamweek, maar dit was het tegenovergestelde.

Alleen de witte kool mist nog op de foto 😉

Dag 7

De pijn was nog steeds niet voorbij en ineens leek ook mijn productie achteruit te gaan. Olivia kreeg er niks uit en ook met kolven kwam er geen druppel melk uit. Weer moest ik bellen met met de lactatiekundige en ondertussen werden alle adviezen me wat te veel. Je krijgt zoveel te horen van de kraamverzorgster, lactatiekundige en verloskundige dat ik eigenlijk niet meer wist wat ik moest doen.

Adviezen als: gebruik maar twee warme luiers voor de voeding zodat de melk op gang komt, je moet meer ontspannen want het komt door de stress, gebruik de Daktarin maar, je kan anders ook .. etc etc. Hoe lief en goed bedoeld alles ook was, ik werd er een beetje moedeloos van. Ik wilde gewoon een concreet plan van aanpak waarmee de voeding weer goed zou werken en vooral pijnloos.

De lactatiekundige gaf me een opdracht om de productie weer op gang te brengen met een speciale kolfsessie. Daarbij kolf je eerst 9 minuten per kant, dan 7 minuten per kant, dan 5 en dan 3. Ik volgde haar advies op en het leek inderdaad te werken. De pijn was nog niet voorbij en ik besloot over te stappen op tepelhoedjes omdat ik de pijn echt niet meer trok. Het was klaar zo. De tranen vloeiden ook deze zevende dag nog rijkelijk. Ik kreeg de hormonen maar niet onder bedwang 😉 Gelukkig hadden we even geen visite en daarom kon ik vooral bezig zijn met Olivia en het voeden.

En gelukkig doet make-up wonderen!

Dag 8

De hoedjes hielpen zo ontzettend goed tegen de pijn. Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar het branderige gevoel was eraf en alleen het aanhappen deed nog pijn. Ook leek de zalf zijn werk te doen.

Het was ook alweer de laatste dag met de kraamverzorgster. Wat was ik blij dat ze er was en wat heeft ze me goed geholpen! Ik had nog recht op twee dagen extra kraamzorg, maar ik besloot hier vanaf te zien. Het was goed zo. Ik wilde weer wat meer structuur voor de kinderen en het was tijd om zelf de draad weer op te pakken. Bovendien is mijn man leraar en hij heeft dus vakantie. Echt zo ideaal na een keizersnee en bovendien gewoon heel gezellig!

Rijkdom!!!

Hoewel de kraamweek voorbij is, is de kraamtijd natuurlijk nog in volle gang en we krijgen bijna elke dag visite. Inmiddels gaat het voeden super goed, krijgt Olivia al wat bollere wangen en beginnen we steeds meer onze draai te vinden als gezin van vijf! Ik ben nog wel moe, maar vooral dolgelukkig! Over drie weken heb ik nog een nacontrole bij de gynaecoloog en dan eindigt dit avontuur weer.  Als het goed is was dit dan ook de laatste keer, wat apart! Misschien dat ik dan nog wel een laatste kraamtraantje laat hoor 😉

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Hermien
    9 augustus 2018 at 23:13

    Lieve hanna,
    Wat een ontroerend verhaal, mooi geschreven!
    En wat een schitterende foto.s !!!
    Beetje hemels , die pure kinderen in het wit, en Olivia in het wit. Heel mooi
    Poeh, was heftig voor je.
    En ik hoop dat je vooral ook lief voor jezelf zult zijn . Visite de deur uit als je te moe bent of emotioneel .
    Neem de tijd voor herstel. Lieve mooie mama Hanna
    Lieve groetjes en enjoy
    Hermien. ( en groeten van Peter)

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Meet the mama: Bionda

    Als je man een chef-kok is, ben je als mama van twee kinderen best druk! Bionda (28) weet er alles...

    Sluiten