Blogs

Buiten spelen voorbij de schutting: ik vind het maar reuze spannend

Het is zondagmiddag als Jayson aan mij vraagt of hij buiten mag spelen. Buitenspelen vindt hij echt heerlijk! Op straat spelen die middag wel 15 kinderen van verschillende leeftijden. Jay is dan de jongste van de groep. Maar dat deert hem niet. Als stoere en zelfverzekerde kleuter stapt hij in zijn laarzen om met de grote jongens te gaan voetballen.

Voorbij de veiligheid van thuis?

Terwijl ik mijn vierjarige jongen laat gaan, heeft mijn moederhart het wel even moeilijk. Het is letterlijk loslaten als mijn kindje de beschutting verlaat van de achtertuin. Hij verbreedt zijn horizon door de buitenwereld toe te treden. Hij rent naar buiten en kijkt niet eens achterom. Zijn ‘buitenspeelmaatjes’ heeft hij enkel in zijn vizier. Ik geniet stiekem van zijn enthousiasme, maar vraag hem wel om de schuttingdeur open te houden, zodat ik zo nu en dan naar hem kan kijken. En kijken dat doe ik. Vanaf het woonkamerraam kan ik hem nog net zien spelen met de oudere kids. Daar zie ik hem staan met een buurtkindje van, ik schat, 10 jaar oud.

“Ik heb één regel met Jay afgesproken en dat is dat hij niet verder mag dan de kavel (die naast ons huis leeg staat). Als hij wel verder wil spelen, dan moet hij dat eerst even vragen.“

Zo ontmoette hij een keer een ander meisje in de straat van wel 5 jaar oud. Samen speelden ze op de lege kavel. Toen ik vijf minuten later weer keek, zag ik hem nergens. Ik riep hem na, maar kreeg geen gehoor. Ik raakte lichtelijk in paniek en trok snel mijn schoenen aan om hem verderop in de straat te zoeken. Ik hoopte dat hij niet naar de dichtbij gelegen speeltuin was gegaan. Dat vind ik nog te eng aangezien naast de speeltuin een sloot ligt.

Eenmaal in de straat zag een vader dat ik mijn zoon riep. Hij bleek met een nieuwe buurmeisje te zijn meegelopen om haar kamer te bekijken. Super eng vond ik dit. Eenmaal in veiligheid (zo denkt mijn brein op zo’n moment) sprak ik Jay streng toe dat hij nooit zonder te vragen met iemand mee mag lopen. Volgens mij begreep hij de boodschap, want sindsdien komt hij iedere keer netjes vragen of hij zijn territorium mag verbreden.

Omgaan met geplaag?

Een andere uitdaging van het buitenpelen, is het spelen met oudere kindjes. Het valt mij regelmatig op dat oudere kindjes mijn kleuter nog wel eens willen uitdagen. Op een plagende toon zeggen ze tegen hem dat hij nog maar klein is en niet op de schommel mag. Jay bijt van zich af, maar zegt vervolgens thuis dat er een kindje stom deed.

Soms komt hij ook tussentijds klagen en vraagt hij aan mama of ik er iets van wil zeggen. Ik moedig hem aan om zelf assertief genoeg te zijn en te zeggen dat hij het niet fijn vindt. Tegelijkertijd merk ik ook dat ik dan een dilemma heb. Moet ik voor mijn kindje opkomen en een buurtkindje aanspreken, of laat ik de assertiviteit bij mijn vierjarige zoon? In het laatste geval kan ik mijn kind indirect aanleren om niet assertief te zijn. Tegelijkertijd vind ik het ook zo wat om voor het ‘geringste’ een ander kind aan te spreken.

Als een ander kind slaat of echt pest is de grens wat mij betreft duidelijk. Dan zeg ik er wel wat van. Maar voor wat geplaag in de speeltuin wil ik niet als een soort mommybear optreden. Zelf assertief zijn is ook goed voor de kids.

Al met al merk ik dat de wereld van buitenspelen zeer enerverend is. Ik verlang stiekem wel terug naar de tijd dat mijn kleuter(s) voldoende uitdaging hadden met de trampoline in de tuin. Maar nee, ze willen contact maken met anderen en hun horizon verbreden. En dat mag uiteraard.. waarbij deze mama wel ‘over-the-hedge’ alles in de gaten blijft houden muahaha.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Ik heb geen papadag

Papadag is een informele benaming waarmee een vrije dag voor mannen wordt aangeduid, waarop deze de zorgen voor hun kind(eren) op...

Sluiten