Gastblog Van Elise

Bevalverhaal van Filip

De gehele zwangerschap lang riep ik dat ik net als bij de vorige keer, weer over de uitgerekende datum zou gaan. In eerste instantie was het een vorm van zelfbescherming, want de vorige keer vond ik die 4 extra dagen vreselijk! Als ik er dit keer vanuit zou gaan dat het in ieder geval net zo lang zou duren, kon ik ook niet teleurgesteld raken. Maar naarmate de zwangerschap vorderde en ik me goed bleef voelen, vond ik het helemaal niet zo erg als ik overtijd zou gaan. Ik begon er zelfs op te hopen omdat ik zo lang mogelijk wilde genieten van de zwangerschap! Je kan je dus voorstellen dat ik even heel verbaasd was toen ik een dag voor de uitgerekende datum erachter kwam dat het ging gebeuren!

23 april, 23:20

Ik lig in bed maar kan niet slapen omdat de baby zo ontzettend druk is! Het doet best zeer en ik denk “als hij zo door gaat breekt ie m’n vliezen nog!”. Om 23:20 voel ik een soort tik of knak in mijn buik, en direct erna voel ik dat ik vocht verlies. Er gaat gelijk een schok door me heen, deze symptomen passen bij het breken van de vliezen! Ik ga voorzichtig uit bed en ga op de wc zitten om te zien wat er gebeurd. Er komt gelijk een hele stroom water uit, en als ik een beetje druk zet nog meer. Mijn hart gaat tekeer bij de gedachte dat ons kindje eraan komt! Ik besef me dat het nog een aantal uur kan duren voor de weeën op gang komen, dus ik pak een handdoek om op te liggen en ga weer terug naar bed om nog wat uit te rusten.

24 april, 00:00

De weeën beginnen al. Ze zijn mild, als intense harde buiken, maar ik herken ze van de vorige keer en ik maak Arjen wakker. Hij is net zo enthousiast als ik en vraagt aan me wat hij moet doen. Ik zeg dat het nog wel even kan duren, maar dat hij de geboorteTENS mag aansluiten en dan weer mag gaan slapen. De geboorteTENS is een vorm van pijnbestrijding waarbij je 4 plakkers met snoertjes op je rug plakt naast je ruggengraat. Vervolgens kan je door middel van een soort afstandsbediening die plakkers schokjes naar je spieren laten sturen, waardoor ze gaan samentrekken. Het gevoel van de samentrekkingen leiden af van de weeën en tegelijkertijd heb je het gevoel dat je iets van controle hebt tijdens de wee omdat je ze met de knopjes harder of zachter kan zetten. Ik ga weer liggen en zucht rustig wat weeën weg onder begeleiding van de TENS.

24 april, 02:00

De weeën worden nu pittiger en ik vind het niet meer fijn om te liggen. Ik zeg tegen Arjen dat ik naar beneden ga en de verloskundige vast ga bellen, omdat ik er zeker van ben dat het doorzet. Beneden vang ik nog een aantal weeën op de bank op, en tussendoor bel ik de verloskundige. Ze zegt dat ze er gelijk aan komt, maar na een minuutje belt ze terug, en vraagt of ik niet gewoon gelijk naar het ziekenhuis wil? Aangezien ik in het ziekenhuis wil bevallen, kunnen we net zo goed nu gaan. Een tweede kindje komt meestal toch sneller… Arjen komt naar beneden en ik zeg dat hij zijn moeder maar moet gaan halen. Ze woont bij ons in de straat en dan kan zij bij Summer blijven. Hij gaat op pad en ik zucht de weeën weg, ik voel me helemaal zen!

24 april, 02:30

Tussen de weeën door heb ik nog even snel de vluchttas en de maxi cosi van boven gehaald en klaargezet. Arjen komt binnen met zijn moeder en even later stappen we in de auto. Het is mega rustig op de weg, maar Arjen rijdt per ongeluk een stukje om. Gelukkig kunnen we er om lachen. De geboorteTENS helpt me om me goed te concentreren tijdens de weeën, als het een pittige wee is zet ik hem op een hogere stand en als het een milde wee is zet ik hem lager. Ik heb dit keer gelukkig geen rugweeën, ik voel ze echt heel geconcentreerd onderin mijn baarmoeder en in mijn baarmoedermond.

24 april, 02:45

We komen aan in het ziekenhuis en ik merk dat de weeën wel serieus beginnen te worden. Tussendoor heb ik gelukkig wel steeds een paar minuten rust, en ik probeer me dan zoveel mogelijk te ontspannen zodat ik energie bespaar. Ik ben al best moe en ik ga deze nacht ook overslaan! Op de kamer probeer ik een appel te eten maar hij smaakt me niet, water drink ik wel steeds na een wee. Op een stevige stoel vang ik de komende pittiger wordende weeën op. Het voelt fijn om op het puntje van de stoel te zitten, en met mijn handen op mijn knieën wieg ik een beetje van voor naar achter. Ook de TENS gaat bij elke wee weer aan. De verloskundige checkt tussendoor mijn ontsluiting, een nette 3cm zegt ze.

24 april, 04:00

De weeën worden moeilijker om op te vangen en ik geef aan dat ik de andere vorm van pijnstilling wil proberen die we van tevoren hadden besproken; lachgas. Daarvoor moet ik wel op bed gaan liggen, omdat ik er duizelig van kan worden. De eerste drie weeën heeft het goed effect, ik krijg er een beetje een roesje van en de pijn van de weeën verdwijnt wat naar de achtergrond. Daarna verdwijnt dat effect en is het meer dat het me wat te doen geeft. Het inademen van het lachgas gaat door een kapje en daar moet je diep voor inademen. Ik merk dat er al wat persdrang om de hoek komt kijken, en dat verbaasd me. De verloskundige checkt me en zegt dat ik 4cm ontsluiting heb. Ze zegt dat ik de persdrang moet toelaten, maar nog niet moet mee persen.

24 april, 06:00

Ik heb het nu wel zwaar, en ben druk in de weer met de TENS en het lachgas om me af te leiden. Tussen de weeën door kan ik gelukkig nog steeds goed ontspannen, en het lachgas zorgt ervoor dat ik me soms zo goed ontspan dat ik bijna in slaap val! De persdrang neemt mijn lichaam over en de verloskundige checkt me weer, bijna volledige ontsluiting! Ik ga op handen en knieën zitten om te zien of dat een fijne houding is om in te bevallen, maar ik vind de zwaartekracht die aan mijn buik trekt niet fijn. Ik vraag om de baarkruk en Arjen komt achter me zitten zodat ik zijn handen vast kan houden. Het echte baren gaat beginnen!

24 april, 06:15

De persweeën zijn sterk, maar hij is er niet met 2x persen uit zoals ik van sommige vriendinnen had gehoord. Ik moet flink meepersen en ik denk dat ik heel wat mensen in het ziekenhuis bang heb gemaakt met mijn oerkreten! Zijn hoofdje wordt geboren, en dan moeten we wachten op de volgende perswee, wat wel een eeuwigheid lijkt te duren! Ik durf niet naar beneden te kijken, een hoofdje tussen mijn benen lijkt me toch net iets te sci-fi. Het doet gelukkig niet echt zeer, al is het wel ongemakkelijk.

24 april, 06:26

Bij de volgende persweeën wordt zijn lijfje geboren, en de verloskundige vraagt of ik hem aan wil pakken. Ik zeg dat het nog niet lukt, ik zit nog midden in een wee! Ze vangt hem op en legt hem op een zacht kussen op de grond, waar ik hem gelijk vanaf pak. Ik leg hem tegen mijn borst en kijk naar zijn gezichtje, ik ben op slag verliefd! Ik zeg “dag liefje, daar ben je dan” en Arjen moet lachen, omdat ik binnen een minuut van een schreeuwende vrouw in een kalme moeder ben veranderd! De verpleegkundige doet doeken om hem heen en zet hem een mutsje op. Samen gaan we op bed liggen.

24 april, 07:15

Filip en ik knuffelen in bed en hij heeft ook al wat aan de borst gedronken, maar ik kan me niet echt ontspannen. De placenta is er nog steeds niet en ik weet dat die operatief verwijderd moet worden als hij er na een uur nog niet uit is. De verloskundige heeft het al meerdere malen geprobeerd en ik heb ook twee injecties gekregen met wee-opwekkers wat me wel weeën gaf, maar verder niets uithaalde. Uiteindelijk komt er een arts kijken, en zij geeft mij een pijnlijke maar effectieve massage. Bijna precies een uur na de geboorte van Filip beval ik van de placenta, wat een opluchting!

Ik kijk terug op een fijne bevalling, ik had het gevoel dat ik de regie in handen had en dat is waar ik heel erg op gehoopt had. Voor alle zwangere vrouwen die dit lezen; zet hem op, je kan het!!

Net geboren!

Kennismaking met Summer

Eerste foto als gezin van vier

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
gezin
Als het maar gezond is…

Dat is een uitspraak die je misschien wel dagelijks hoort als je zwanger bent. Mensen willen graag weten wat ‘het’...

Sluiten