Bevalling Blogs

Mijn bevallingsverhaal [part 1]

Drie uur weeën en 1 perswee en daar was de kleine Josia. Een korte omschrijving van mijn vlotte bevalling. Wat ging het weer snel en wat was ik dankbaar dat het kleine mannetje op mijn buik lag. Een ware ontlading ook want wat komt er een kracht vrij bij zo’n bevalling en wat maak je veel mee op zo’n dag. Daar moest ik echt even van bekomen en het tot me laten doordringen dat onze zoon er was! Hallelujah, deze klus is weer geklaard. Wat een topsport. Vandaag mijn bevallingsverhaal:

Hoe het begon

Bij 36 weken begon net als bij mijn vorige zwangerschap mijn bloeddruk steeds meer te stijgen. Het was nog niet zorgwekkend maar ik kreeg van de verloskundige wel strenge beladviezen mee omdat ik de vorige keer pas na een paar dagen belde en mijn bloeddruk toen al erg hoog was. Die adviezen houden in dat je moet bellen als je hoofdpijn krijgt, misselijk bent, een strakke band om je buik voelt, sterretjes ziet of als je je gewoon beroerd voelt. Op vrijdag had ik ontzettende steken in mijn hoofd, zag ik sterretjes op hele rustige momenten (bijvoorbeeld als bijrijder in de auto en toen ik in bed lag) en als ik even naar de winkel ging voelde mijn buik erg strak aan. Maar koppig als ik ben was ik ervan overtuigd dat een paracetamol het wel zou oplossen en dus begon ik daar eerst maar mee. Ik ging nog naar een bruiloft maar ben die avond al om 8 uur gaan slapen omdat ik toch wel erg moe was. Ik nam me voor om te bellen als ik de symptomen de volgende dag ook nog zou hebben. Eigenlijk ging het die zaterdag wat beter: niets wat een paracetamol niet kon fixxen. Bellen met de verloskundige? Nee hoor, niet nodig. Maar die zondag begon ik me toch wel weer wat beroerd te voelen en besloot ik de verloskundige maar even te bellen. Ik had een onderdruk van 90 en omdat dat op de grens is moest ik de volgende dag nog even een meting laten doen. Dus die maandag ben ik weer naar de praktijk gegaan en was mijn onderdruk al gestegen naar 96. Reden voor een controle in het ziekenhuis. Diezelfde middag zat ik nog aan de ctg, moest ik bloed laten prikken en een plasje inleveren (dat laatste is geen probleem voor een hoogzwangere vrouw haha). Mijn bloeddruk was inmiddels al gestegen naar 100 en daarom vertelde de gynaecoloog me dat ik gelijk mocht blijven en nog die middag een ballon zou krijgen om het inleiden voor te bereiden. Dat had ik eigenlijk niet zien aankomen! Ik was 37 weken zwanger en de vorige keer hebben ze me met dezelfde onderdruk nog wel een paar dagen eerst in het ziekenhuis opgenomen. Nu werden nog dezelfde dag de voorbereidingen getroffen. Onze baby zou er dus heel snel aankomen!

Man, ik werd ontzettend zenuwachtig want omdat ik de vorige keer precies op dezelfde manier ben geholpen wist ik wat me nu allemaal te wachten stond: pijn, pijn en nog eens pijn. En ook een soort onnatuurlijke pijn omdat het allemaal kunstmatig op gang wordt gebracht.

De voorbereidingen

Nog diezelfde middag kreeg ik een ballon. Dat vond ik de vorige keer echt het ergste van de hele bevalling  Dat wordt ingebracht aan de binnenkant van je baarmoeder zodat de eerste 2 a 3 centimeter er zijn. Als dat lukt kunnen de volgende ochtend de vliezen gebroken worden. Dat gebeurde om 08.00 uur. Er werd gewacht of er weeën zouden volgen maar dat was niet het geval. Daarom kreeg ik rond half 10 weeënopwekkers toegediend via het infuus.

De bevalling

Eigenlijk duurde het toen nog best lang voordat alles begon. Pas rond 12.00 uur kwam alles op gang en mocht ik beginnen met het opvangen van de weeën. En dan is het geen langzame opbouw, je zit er gelijk helemaal in. Man wat is dat toch een topsport en wat heb ik een hekel aan die pijn. Ik probeerde alle soorten pufjes die me zijn geleerd en hield maar vast aan de belangrijkste: ”Deze wee komt nooit meer terug.” Positive thinking!! Na anderhalf uur heb ik mijn grote vriend maar laten aansluiten: de morfinepomp. De pijn werd veel dragelijker en de tijd ging eigenlijk best snel maar toen om kwart over twee die middag wist ik ineens niet meer waar ik het zoeken moest. Ik had namelijk een ontzettende persdrang, maar nog maar 6 cm ontsluiting. En ik had geleerd: een cm per uur. Oh no, hoe ga ik vier uur lang persweeën wegpuffen? Dat is echt onmogelijk!

Maar ik begreep al gauw dat dat bij een tweede wel eens sneller kan gaan en binnen een half uur mocht ik dan eindelijk echt toegeven aan die oerkracht die vrijkwam. Dat duurde in totaal zo’n 8 minuten (yes, 12 minuten sneller dan de vorige x!) en daar was de kleine man al! Wat was dat ineens snel gegaan en wat was het weer bijzonder! En nog belangrijker: het was weer voorbij!!!!

geboorteHoe ik het heb ervaren

Dit keer vond ik de bevalling ontzettend snel gaan. De verloskundige was een man en ik had van tevoren gedacht dat ik dat echt verschrikkelijk zou vinden maar hij heeft me er super goed doorheen geholpen. Het was natuurlijk weer heftig en wat moet je als vrouw een pijn doorstaan, maar ik kijk er zeker niet negatief op terug en zou dit best nog een keer aankunnen (daarmee niet gezegd dat het nog een keer gebeurt haha, wie weet). Mijn man was ook weer zo zorgzaam en lief en wat is het toch een intiem moment als je samen voor het eerst naar je kindje kijkt en weet: hij hoort bij ons. Een mooier moment dan dat is er volgens mij niet.

geboorteEn toen?

Hoewel mijn bloeddruk alweer flink was afgenomen moest ik van de verloskundige toch nog een nachtje in het ziekenhuis blijven want dat was in Sneek protocol. De vorige keer mocht ik in Lelystad nog diezelfde avond naar huis. Ik vond het jammer want het liefst wilde ik naar huis maar hier mocht Salim ook blijven slapen en had ik een eigen kamer dus eigenlijk was het niet zo’n ramp!

Uiteindelijk was het maar goed ook want die volgende dag gebeurde er iets wat ik en ook het medische personeel niet hadden zien aankomen. In totaal werd mijn ziekenhuisverblijf daardoor nog eens verlengd met 6 lange, pijnlijke dagen.

Maar daarover in mijn volgende blog meer …

Jaaa, nog meer leuke blogs!

3 Reacties

  • Reply
    Manuelle
    22 mei 2016 at 10:23

    Herkenbaar sommige dingen. Leuk geschreven hanna. Geniet maar lekker van je kleine mannetje.
    Xx

  • Reply
    Nicole
    22 mei 2016 at 10:33

    Je hebt ons flink laten schrikken mop! Gelukkig gaat nu alles goed. Moest wel een beetje grinniken dat je een mannelijke verloskundige had haha.

  • Reply
    ineke
    23 mei 2016 at 16:11

    Blij dat alles nu goed gaat, wens jullie voor de toekomst heel veel geluk, gezondheid en humor!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    De zwangerschapstest

    Joepie!! Ik heb een zwangerschapstest gedaan en ik ben zwanger :-)!!! Uiteraard fan-tas-tisch nieuws, want zo’n klein buideltje liefde is...

    Sluiten