Gastblog Van Annelies Zwanger

Baby op komst: hoe is dat voor een peuter?

Scott wordt grote broer. Maar dat wisten jullie natuurlijk al. Het grote nieuws heb ik vol trots ook hier bij Mama’s op hakken gedeeld. Ondertussen zitten we op 20 weken, op de helft dus! Een mooi moment om even terug te blikken op deze bijzondere tijd. Hoe Scott het tot nu toe ervaart om grote broer te worden en hoe hij omgaat met het concept ‘baby’.

Niet meteen verteld

Ergens begin mei ontdekte ik dat ik in verwachting was. We besloten om er niet meteen al te veel aandacht richting Scott aan te geven, omdat hij ook nog maar net twee was eigenlijk. En het duurt nog wel even voordat zo’n baby er is. Om hem niet te enthousiast en ongeduldig te maken, besteedden we de eerste weken dat we het wisten er maar weinig aandacht aan. Maar zoals mijn moeder altijd zegt: ‘kleine potjes hebben grote oren’. Toch moet hij ons erover gehoord hebben in de wandelgangen. Toen we met Hemelvaart een weekendje weg waren en wij op één van die avonden uit eten waren, zei meneer uit het niets: “Mama baby in buik”. Natuurlijk hebben we toen gezegd dat het klopt ”en het duurt nog héééél lang voor de baby er is”. De baby moet eerst nog heel veel groeien. Waarop Scott heel droog zei: “Okay!”. En hij ging weer over tot de orde van de dag.

Baby is verstopt

In de weken na dat Hemelvaartsweekend hebben we er ook nog niet al te veel aandacht meer aan besteed. Pas tijdens onze vakantie in juni en erna hebben we het regelmatig met hem er over gehad dat de baby nog is verstopt in mama’s buik en dat het nog heel lang duurt voordat de baby er is. Als wij of anderen er naar vroegen, zei Scott steevast: “Baby is stopt!”. Toen ik het er na onze vakantie met de leidsters en een andere ouder op het kinderdagverblijf erover had, riep hij op eens erbij: “Scott wordt grote broehoer!”. Zo grappig dat die kleintjes op onverwachte momenten iets zeggen dat ze nog niet eerder hebben gedaan!

Kijken naar de baby

Omdat het begrip baby in de buik voor ons eigenlijk al iets wonderbaarlijks is, moet dat voor Scott helemaal iets onbegrijpelijks zijn. Om die reden leek het ons leuk om hem mee te nemen naar de 20 weken echo. We hadden vooraf verteld dat we één keertje heel even naar de baby in de buik mochten kijken. Vooraf in de auto had hij praatjes voor tien, over dat hij zelf wel even naar de baby ging kijken.

Eenmaal binnen vond hij het allemaal maar heel gek. Dat echoding over mijn buik. Hij dacht dat mama au had. Gelukkig konden we dat al snel uit zijn hoofd praten. En op het scherm herkende hij natuurlijk helemaal geen baby (grotendeels van de tijd is het voor ons ook maar wazig wat je nou precies ziet natuurlijk). Toen de echoscopiste alle onderzoeken had gedaan en had laten zien dat het een meisje is, vroeg Scott: “Waar is baby nou?”. De echoscopiste vertelde dat eigenlijk alle kleine kindjes het maar gek vonden daar en het soms meer vragen oproept dan beantwoordt. We oefenden nog wel even snel dat de baby een zusje is en bij het weggaan riep Scott nog even snel naar de echoscopiste: “Scott krijgt zussie!”.

Twee dagen later ging hij met me mee naar de verloskundige. Hij mocht bij de controle naast mij op een krukje staan en mocht op het aan-knopje van de doptoon drukken. Dit vond hij wel allemaal rete-interessant. Een hele andere setting natuurlijk ook dan in zo’n donker echohok. Hij vraagt nu regelmatig of hij even naar de baby mag kijken. De volgende keren (als dat uitkomt in het oppasschema enzo) gaat ie gewoon weer lekker mee!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Een jaar na het verlies van onze (schoon)mama en oma

De week is aangebroken dat mijn schoonmoeder een jaar is overleden; de mama van mijn man, de oma van mijn...

Sluiten