Gastblog Van Jorien

Als de verloskundige te laat komt

Twee weken geleden was het nog op het nieuws. Een vrouw was bevallen in een restaurant. Heel toevallig liep daar net een verloskundige het restaurant binnen die de bevalling, met behulp van het personeel en ambulance hulpverleners, in goede banen heeft geleid. Allemaal goed gegaan, maar zo vlot dat deze mevrouw niet meer op tijd naar huis of het ziekenhuis kon. Je kent deze verhalen vast wel. Bevallingen op de snelweg of ineens op de wc. Het zal je maar gebeuren. Relaxt zo snel of juist helemaal niet? De vorige keer had ik al geblogd over een stel dat graag naar het ziekenhuis wilde. Het ging zo snel dat daar geen tijd voor was. We bleven dus thuis om bovenstaande scenario’s te voorkomen. Toch maken we het wel eens mee bij ons in de praktijk dat het zo snel gaat, dat de vrouw zonder onze hulp bevalt.

Baby nummer zes

Het is vrijdagochtend. Ik ben op mijn dooie gemak de kraamvisites aan het rijden. Ik zit net aan de thee bij een kraamvrouw die een paar dagen geleden is bevallen van een prachtige zoon met mooie zwarte krulletjes. Ze begint aan haar verhaal over haar bevalling als ik door mijn collega wordt gebeld. “Kun jij meteen naar mevrouw S. gaan, haar vliezen zijn gebroken en meneer zegt dat de baby eraan komt.” Ik spring meteen op en excuseer me bij de kraamvrouw dat ik met spoed naar een ander moet.

Ik hoef gelukkig niet ver te rijden, want waar ik moet zijn is in dezelfde wijk. Binnen 5 minuten ben ik er. Meneer hangt uit het raam. “Kom snel, de baby is er al,” roept hij. Een buurman roept me nog even achterna dat ik niet recht in een parkeervak sta. Lekker belangrijk, denk ik geïrriteerd. Ik roep hem terug dat ik spoed heb, alhoewel hij dat prima zelf kan zien aan zijn buurman die uit het raam hangt. Met al mijn koffers snel ik het huis binnen en op de gang lopen een paar kinderen nieuwsgierig rond.

Ik stap de slaapkamer binnen en zie daar mevrouw S. stralend in bed liggen met haar kersverse kindje in haar armen. Ze hebben zelf een doek om hem heen geslagen. De baby ligt er heerlijk rustig bij. In een oogopslag zie ik dat alles goed is. Meneer loopt nog wat onrustig heen en weer, maar we leggen samen zijn vrouw droog en lekker in bed.

Ze vertellen me in gebrekkig Nederlands dat mevrouw de hele nacht kleine pijn had. Vanochtend begon het pijnlijker te worden en toen besloten ze te bellen. Tijdens het telefoontje braken haar vliezen en voelde ze het kindje komen.

Het is haar zesde kindje. Ze lijkt niet zo van slag, maar is me wel erg dankbaar dat ik er zo snel ben en haar help na de geboorte. Inmiddels lopen de kinderen de kamer in en uit. Het nieuwe broertje krijgt van iedereen een kus en is al meteen opgenomen in het gezin.

Alleen maar rompertjes

Als we het kindje willen aankleden zijn er alleen rompertjes en verder geen kleren. Ik ben verbaasd en begrijp het niet goed omdat er nog andere kleine kinderen rondlopen. Volgens meneer is dit echt het enige wat ze voor de baby hebben. Geen muts, geen kleertjes, sokjes ed. Ik vraag maar sokjes van het een na jongste kindje. De kersverse vader begrijpt niet wat ik bedoel. Het is vandaag 34 graden en het kindje heeft toch een goede temperatuur? Ik besluit het jongetje goed in een warme doek te wikkelen en terug te geven aan zijn mama. Ik kan op dit moment ook weinig anders. De kraamverzorgster komt er zo aan en dat pakken we dan later wel verder op.

Het kindje drinkt meteen goed aan de borst. Wat is het weer een wonder hoe alles ook zo natuurlijk kan gaan en meestal ook goed verloopt als het zo snel gaat. Hoe is het mogelijk dat iemand die een paar keer is bevallen de kleine pijn niet meteen heeft gerijmd met weeën en heeft bedacht dat het misschien verstandig was om eerder te bellen?

Nou weet ik zelf uit ervaring dat je toch graag wilt weten of de weeën wel goed doorzetten voordat je de verloskundige belt. Aan meneer te zien was het niet heel relaxt dat zijn vrouw zo snel beviel. Mevrouw zat in de roes van haar bevalling en was redelijk relaxt. Ruim een uur later verlaat ik voldaan en met nog een flinke dosis adrenaline het huis.

Ik ben stiekem benieuwd naar bevalling nummer zeven….

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Ben ik nu ook zo’n overbezorgde moeder?

Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik zo niet wilde worden. Hoe? Nou, zo’n moeder die de hele dag...

Sluiten