Bevalling Blogs

14 jaar en alleen bij een bevalling

Midden in de nacht werd ik abrupt wakker gemaakt door mijn schoonzus. Haar vliezen waren gebroken en ze riep in lichte paniek dat de bevalling zou gaan beginnen. Ze had MIJ nodig want er was niemand anders in huis. Ik knipperde met mijn ogen en vroeg mij af of ik nu aan het dromen was. Toen mijn schoonzus nogmaals riep, wist ik dat het menens was: mijn neefje zou die nacht geboren worden!

December 2005

We zijn een hechte familie en helpen elkaar uit de brand. Zo ook die beruchte avond toen mijn broer vroeg of ik een nacht wilde blijven slapen om een oogje in het zeil te houden. Mijn schoonzus was namelijk hoogzwanger en mijn broer moest elders in het land werken. Als tiener van 14 jaar deed ik hier niet zo moeilijk over. Als ik maar een bed had om op te slapen kwam het wel goed. En hoe groot was de kans dat er iets kon gebeuren in die ene nacht dat ik bleef slapen? Ook mijn broer verzekerde mij dat het om een formaliteit ging; gewoon voor de zekerheid.

Terwijl mijn broer zijn dienst kon draaien, bleef ik gezellig logeren in hun appartement. Om mij heen zag ik de voorbereidingen die ze hadden getroffen voor de komst van mijn neefje. Er stonden al wat spulletjes klaar en de mega schattige babykleertjes lagen al te pronken in de kast. Ik kon niet wachten om tante te worden. En temidden van allerlei babypraat viel ik tegen 23.00 uur als een blok in slaap…

03:00

Daar stond ze, mijn hoogzwangere schoonzus, te seinen dat ik wakker moest worden. Want haar vliezen waren gebroken. WHAT? Wat zijn vliezen? En wat moet ik nu gaan doen hier in mijn uppie? Terwijl ik dit bedacht, besloot ze de verloskundige te bellen. In die tussentijd begon ze ook wat weeën te krijgen die ze op de WC weg pufte. Ze had haar moeder aan de lijn en ik voelde mij wat verdoofd. Ik was bang omdat ik de pijn zag die ze moest doorstaan. Maar ik was nog banger omdat ik niet wist wat ik moest doen met de enorme verantwoordelijkheid die nu op mijn schouders lag.

Terwijl de verloskundige onderweg was, besloot ik mijn broer te bellen. Die nam de telefoon niet op. Ik besloot mijn moeder te bellen. Die nam haar telefoon ook niet op. Ik belde mijn andere broer, mijn tante, maar NIEMAND nam de telefoon op. Ohja wel haar moeder, maar die woonde op een afstand van 2 uur rijden. Ik had niks aan de hulptroepen in de nabijheid. Wederom bleef ik de verantwoordelijke. Toen de verloskundige arriveerde had ik het gevoel dat mijn taak volbracht was. Ik was namelijk zo opgelucht om haar te zien. Maar die opluchting bleek tevergeefs:

04:00

Ze was helemaal niet blij met het tafereel dat ze aantrof: een hoogzwangere mevrouw met een tiener als begeleider. Een papa in spé die onbereikbaar is en tot overmaat van ramp bleken een aantal essentiele spullen te ontbreken. Het bed moest namelijk nog verhoogd worden en ook moesten er nog een aantal handdoeken en lakens komen. Omdat de ontsluiting nog niet wilde vorderen, besloot de vroedvrouw terug naar huis te gaan (wellicht om te slapen) met nóg een opdracht voor mij: de ontbrekende spullen regelen.

Man, dit kon ik er ook wel bij gebruiken. Toen ik ook besefte welke klusjes gedaan moesten worden, kon ik maar één ding doen. Ik moest mijn barende schoonzus even alleen laten om zelf naar mijn moeders huis te fietsen. Ik deed dit liever niet, maar had niet veel keuze. Om dit spektakel compleet te maken bleek het ook enorm te sneeuwen.

Inmiddels was het al 04:30 uur in de nacht toen ik in mijn ouderlijke huis aankwam. Ik sprintte de trap op naar boven en dirigeerde mijn moeder en mijn broer. Mijn moeder moest van mij handdoeken en lakens meenemen, terwijl ik mijn andere broer opriep om met een matras over straat te lopen om het bed te kunnen verhogen. En dat deed hij; midden in de nacht liep hij over de Emmeloordse straten met een matras op zijn hoofd. Het sneeuwde nog steeds en met het schaamrood op zijn kaken arriveerde hij 20 minuten later bij mijn schoonzus.

06:00

Dit was ongeveer het tijdstip dat ik mijn geliefde broer en vader in spé aan de lijn had. Tja als Antilianen eenmaal slapen, dan slapen ze diep. Na een korte preek van zijn lieve kleine zusje kwam hij er aan geracet. Een race die minder hard kon gaan, aangezien de wegen bezaaid lagen met sneeuw. In de tussentijd was ik de persoon die mijn schoonzus hulp met het wegpuffen van de weeën. De verloskundige arriveerde in de ochtend tegelijk met mijn broer. Hij kreeg wederom een (terechte) preek.

Wellicht dat door alle hectiek de ontsluiting maar niet wilde vorderen. Om die reden moest mijn schoonzus naar het ziekenhuis gebracht worden per ambulance. Dit was geen vraag; ook ik ging mee om daar verder te kunnen helpen. Ik was aan deze klus begonnen, en ik zou hem afmaken ook. Gelukkig niet tot aan het persen (dat had ik geloof ik niet overleefd :P). Uiteindelijk kon het ook niet omdat een keizersnede nodig was om mijn neefje geboren te laten worden. Vol spanning wachtte ik in de wachtkamer op meer nieuws. En toen uit het niets werd hij naar de gang gereden waar een trotse tante op hem stond te wachten.

Daar lag hij: een lief klein jongetje met heldere oogjes die mij superzoet aankeken. Mijn ogen vulden zich met tranen en ik voelde mij zo intens gelukkig. Hij was dit allemaal waard. Het jongetje die mij op deze bijzondere wijze voor het eerst tante maakte.

Uit het archief: mijn neefje 1 week oud..

Heb jij ook een bijzonder bevallingssverhaal? Laat het maar weten in de comments. Ik ben dol op bijzondere verhalen!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Op visite op het AZC

De deur van de bungalow wordt open gedaan en de kruidenlucht komt me al tegemoet. Ik word hartelijk ontvangen door...

Sluiten